hayatıma şekil vermeye karar verdim

okul açıldı. açılır açılmaz da zaten sanki çok değerli akademisyenlerimiz hiç son sınıfta okumamış gibi bir sürü ödev , sorumluluk vs.. yüklediler sırtımıza...geleceğe dair planlarımı hala oturtmuş değilim kafamda .. şimdi anlıyorum okul bitince insanlar neden sudan çıkmış balık gibi şaşkın olduklarını...hoş sanki bu dört yıllık süre zarfında hissettiğim duyguları tarif etmek zor ama beni sürekli rahatsız eden duygular ağır basıyor. ne öğrendim diye sorduğumda kendime-çok birşey gelmiyor da aklımaa. bazen nereden geldim bu bölüme diyorum. bunu bir çok kere tekrar ediyorum :-nereden geldim bu ailenin içine, bu arkadaş ortamına,bok çukuruna,nereden sevdim bunu::):),daha da gider bu. kimsenin hayat hamuru aynı değil aynı şekli veremiyoruz ama aynı malzemeleri kullanıyoruz... sadece yoğunlukları farklı...mutlulk acı keder sevgi bunların hepsi aynı malzemeler ,hissettiklerimz yoğunlukları farklı ...başkalarınınkini beğendiğimizde de kendi şekklimizi bozup ona benzetmeye çalışıyoruz... işleri berbat ediyoruz...aslında kural basit :"ye sev dua et"i izleyenler ya da okuyanlar bilir . hani şu çooooook çekici olan javier bardem'in sahnesi...jeton orada düşüyor... olay ketut'u görüp onunla konuşup rahatlamak değil ya da meditasyon yapmak...olay dengeyi kurabilmekte... kalp ve beyin dengesidir bu da bence...bu dengeyi kurark şekil vereceğim hayatıma... benimmm hayatım